धर्मारण्य खण्डः - अध्याय ३०

॥ व्यास उवाच ॥
पुरा त्रेतायुगे प्राप्ते वैष्णवांशो रघूद्वहः ॥
सूर्यवंशे समुत्पन्नो रामो राजीवलोचनः ॥१॥
स रामो लक्ष्मणश्चैव काकपक्षधरावुभौ ॥
तातस्य वचनात्तौ तु विश्वामित्रमनुव्रतौ ॥२॥
यज्ञसंरक्षणार्थाय राज्ञा दत्तौ कुमारकौ ॥
धनुःशरधरौ वीरौ पितुर्वचनपालकौ ॥३॥
पथि प्रव्रजतो यावत्ताडकानाम राक्षसी ॥
तावदागम्य पुरतस्तस्थौ वै विघ्नकारणात् ॥४॥
ऋषेरनुज्ञया रामस्ताडकां समघातयत्॥
प्रादिशच्च धनुर्वेदविद्यां रामाय गाधिजः ॥५॥
तस्य पादतलस्पर्शाच्छिला वासवयोगतः ॥
अहल्या गौतमवधूः पुनर्जाता स्वरूपिणी ॥६॥
विश्वामित्रस्य यज्ञे तु संप्रवृत्ते रघूत्तमः ॥
मारीचं च सुबाहुं च जघान परमेषुभिः ॥७॥
ईश्वरस्य धनुर्भग्नं जनकस्य गृहे स्थितम् ॥
रामः पंचदशे वर्षे षड्वर्षां चैव मैथिलीम् ॥८॥
उपयेमे तदा राजन्रम्यां सीतामयोनिजाम् ॥
कृतकृत्यस्तदा जातः सीतां संप्राप्य राघवः ॥९॥
अयोध्यामगमन्मार्गे जामदग्न्यमवेक्ष्य च ॥
संग्रामोऽभूत्तदा राजन्देवानामपि दुःसहः ॥१०॥
ततो रामं पराजित्य सीतया गृहमागतः ॥
ततो द्वादशवर्षाणि रेमे रामस्तया सह ॥११॥
एकविंशतिमे वर्षे यौवराज्यप्रदायकम् ॥
राजानमथ कैकेयी वरद्वयमयाच त ॥१२॥
तयोरेकेन रामस्तु ससीतः सहलक्ष्मणः ॥
जटाधरः प्रव्रजतां वर्षाणीह चतुर्दश ॥१३॥
भरतस्तु द्वितीयेन यौवराज्याधिपोस्तु मे ॥
मंथरावचनान्मूढा वरमेतमयाचत ॥१४॥
जानकीलक्ष्मणसखं रामं प्राव्राजयन्नृपः ॥
त्रिरात्रमुदकाहारश्चतुर्थेह्नि फलाशनः ॥१५॥
पञ्चमे चित्रकूटे तु रामो वासमकल्पयत् ॥
तदा दशरथः स्वर्गं गतो राम इति ब्रुवन् ॥१६॥
ब्रह्मशापं तु सफलं कृत्वा स्वर्गं जगाम किम् ॥
ततो भरत शत्रुघ्नौ चित्रकूटे समागतौ ॥१७॥
स्वर्गतं पितरं राजन्रामाय विनिवेद्य च ॥
सांत्वनं भरतस्यास्य कृत्वा निवर्तनं प्रति ॥१८॥
ततो भरत शत्रुघ्नौ नंदिग्रामं समागतौ ॥
पादुकापूजनरतौ तत्र राज्यधरावुभौ ॥१९॥
अत्रिं दृष्ट्वा महात्मानं दण्डकारण्यमागमत ॥
रक्षोगणवधारम्भे विराधे विनिपातिते ॥२०॥
अर्द्धत्रयोदशे वर्षे पंचवट्यामुवास ह ॥
ततो विरूपयामास शूर्पणखां निशाचरीम् ॥
वने विचरतरतस्य जानकीसहितस्य च ॥२१॥
आगतो राक्षसो घोरः सीतापहरणाय सः ॥
ततो माघासिताष्टम्यां मुहूर्ते वृन्दसंज्ञके ॥२२॥
राघवाभ्यां विना सीतां जहार दश कन्धरः ॥
मारीचस्याश्रमं गत्वा मृगरूपेण तेन च ॥२३॥
नीत्वा दूरं राघवं च लक्ष्मणेन समन्वितम् ॥
ततो रामो जघानाशु मारीचं मृगरू पिणम् ॥२४॥
पुनः प्राप्याश्रमं रामो विना सीतां ददर्श ह ॥
तत्रैव ह्रियमाणा सा चक्रंद कुररी यथा ॥२५॥
रामरामेति मां रक्ष रक्ष मां रक्षसा हृताम्॥
यथा श्येनः क्षुधायु्क्तः क्रन्दंतीं वर्तिकां नयेत् ॥२६॥
तथा कामवशं प्राप्तो राक्षसो जनकात्मजाम् ॥
नयत्येष जनकजां तच्छ्रुत्वा पक्षिराट् तदा ॥२७॥
युयुधे राक्षसेंद्रेण रावणेन हतोऽपतत् ॥
माघासितनवम्यां तु वसंतीं रावणालये ॥२८॥
मार्गमाणौ तदा तौ तु भ्रातरौ रामलक्ष्मणौ ॥२९॥
जटायुषं तु दृष्ट्वैव ज्ञात्वा राक्षससंहृताम् ॥
सीतां ज्ञात्वा ततः पक्षी संस्कृतस्तेन भक्तितः ॥३०॥
अग्रतः प्रययौ रामो लक्ष्मणस्तत्पदानुगः ॥
पंपाभ्याशमनुप्राप्य शबरीमनुगृह्य च ॥३१॥
तज्जलं समुपस्पृश्य हनुमद्दर्शनं कृतम् ॥
ततो रामो हनुमता सह सख्यं चकार ह ॥३२॥
ततः सुग्रीवमभ्येत्य अहनद्वालिवानरम् ॥
प्रेषिता रामदेवेन हनुमत्प्रमुखाः प्रियाम् ॥३३॥
अंगुलीयकमादाय वायुसूनुस्तदागतः ॥
संपातिर्दशमे मासि आचख्यौ वानराय ताम् ॥३४॥
ततस्तद्वचनादब्धिं पुप्लुवे शतयोजनम् ॥
हनुमान्निशि तस्यां तु लंकायां परितोऽचिनोत्॥३५॥
तद्रात्रिशेषे सीताया दर्शनं तु हनूमतः ॥
द्वादश्यां शिंशपावृक्षे हनुमान्पर्यवस्थितः ॥३६॥
तस्यां निशायां जानक्या विश्वासायाह संकथाम् ॥
अक्षादिभिस्त्रयोदश्यां ततो युद्धमवर्त्तत ॥३७॥
ब्रह्मास्त्रेण त्रयोदश्यां बद्धः शक्रजिता कपिः ॥
दारुणानि च रूक्षाणि वाक्यानि राक्षसाधिपम् ॥३८॥
अब्रवीद्वायुसूनुस्तं बद्धो ब्रह्मास्त्रसंयुतः ॥
वह्निना पुच्छयुक्तेन लंकाया दहनं कृतम् ॥३९॥
पूर्णिमायां महेंद्राद्रौ पुनरागमनं कपेः ॥
मार्गशीर्षप्रतिपदः पंचभिः पथि वासरैः ॥४०॥
पुनरागत्य वर्षेह्नि ध्वस्तं मधुवनं किल ॥
सप्तम्यां प्रत्यभिज्ञानदानं सर्वनिवेदनम् ॥४१॥
मणिप्रदानं सीतायाः सर्वं रामाय शंसयत् ॥
अष्टम्युत्तरफाल्गुन्यां मुहूर्ते विजयाभिधे ॥४२॥
मध्यं प्राप्ते सहस्रांशौ प्रस्थानं राघवस्य च ॥
रामः कृत्वा प्रतिज्ञां हि प्रयातुं दक्षिणां दिशम् ॥४३॥
तीर्त्वाहं सागरमपि हनिष्ये राक्षसेश्वरम् ॥
दक्षिणाशां प्रयातस्य सुग्रीवोऽथाभव त्सखा ॥४४॥
वासरैः सप्तभिः सिंधोस्तीरे सैन्यनिवेशनम् ॥
पौषशुक्लप्रतिपदस्तृतीयां यावदंबुधौ ॥
उपस्थानं ससैन्यस्य राघवस्य बभूव ह॥४५॥
विभीषणश्चतुर्थ्यां तु रामेण सह संगतः ॥
समुद्रतरणार्थाय पंचम्यां मंत्र उद्यतेः ॥४६॥
प्रायोपवेशनं चक्रे रामो दिनचतुष्टयम् ॥
समुद्राद्वरलाभश्च सहोपायप्रदर्शनः ॥४७॥
सेतोर्दशम्यामारंभस्त्रयोदश्यां समापनम् ॥
चतुर्दश्यां सुवेलाद्रौ रामः सेनां न्यवे शयत् ॥४८॥
पूर्णिमास्या द्वितीयायां त्रिदिनैः सैन्यतारणम् ॥
तीर्त्वा तोयनिधिं रामः शूरवानरसैन्यवान् ॥४९॥
रुरोध च पुरीं लंकां सीतार्थं शुभलक्षणः ॥
तृतीयादिदशम्यंतं निवेशश्च दिनाष्टकः ॥५०॥
शुकसारणयोस्तत्र प्राप्तिरेकादशीदिने ॥
पौषासिते च द्वादश्यां सैन्यसंख्यानमेव च ॥५१॥
शार्दूलेन कपींद्राणां सारासारोपवर्णनम् ॥
त्रयोदश्याद्यमांते च लंकायां दिवसैस्त्रिभिः ॥५२॥
रावणः सैन्यसं ख्यानं रणोत्साहं तदाऽकरोत् ॥
प्रययावंगदो दौत्ये माघशुक्लाद्यवासरे ॥५३॥
सीतायाश्च तदा भर्तुर्मायामूर्धादिदर्शनम् ॥
माघशुक्लद्वितीया यां दिनैः सप्तभिरष्टमीम् ॥५४॥
रक्षसां वानराणां च युद्धमासीच्च संकुलम् ॥
माघशुक्लनवम्यां तु रात्राविंद्रजिता रणे ॥५५॥
रामलक्ष्मणयोर्ना गपाशबंधः कृतः किल ॥
आकुलेषु कपीशेषु हताशेषु च सर्वशः ॥५६॥
वायूपदेशाद्गरुडं सस्मार राघवस्तदा ॥
नागपाशविमोक्षार्थं दशम्यां गरु डोऽभ्यगात् ॥५७॥
अवहारो माघशुक्लैस्यैकादश्यां दिनद्वयम् ॥
द्वादश्यामांजनेयेन धूम्राक्षस्य वधः कृतः ॥५८॥
त्रयोदश्यां तु तेनैव निहतोऽकंपनो रणे ॥
मायासीतां दर्शयित्वा रामाय दशकंधरः ॥५९॥
त्रासयामास च तदा सर्वान्सैन्यगतानपि ॥
माघशुक्लचतुर्द्दश्यां यावत्कृष्णादिवासरम् ॥६०॥
त्रिदिनेन प्रहस्तस्य नीलेन विहितो वधः ॥
माघकृष्णद्वितीयायाश्चतुर्थ्यंतं त्रिभिर्दिनैः ॥६१॥
रामेण तुमुले युद्धे रावणो द्रावितो रणात् ॥
पञ्चम्या अष्टमी यावद्रावणेन प्रबोधितः ॥६२॥
कुंभकर्णस्तदा चक्रेऽभ्यवहारं चतुर्दिनम् ॥
कुम्भकर्णोकरोद्युद्धं नवम्यादिचतुर्दिनैः ॥६३॥
रामेण निहतो युद्धे बहुवानरभक्षकः ॥
अमावास्यादिने शोकाऽभ्यवहारो बभूव ह ॥६४॥
फाल्गुनप्रतिपदादौ चतुर्थ्यंतैश्चतुर्दिनैः ॥
नरांतकप्रभृतयो निहताः पञ्च राक्षसाः ॥६५॥
पंचम्याः सप्तमीं यावदतिकायवधस्त्र्यहात् ॥
अष्टम्या द्वादशीं यावन्निहतो दिनपंचकात् ॥६६॥
निकुम्भकुम्भौ द्वावेतौ मकराक्षश्चतुर्दिनैः ॥
फाल्गुनासितद्वितीयाया दिने वै शक्रजिज्जितः ॥६७॥
तृतीयादौ सप्तम्यंतदिनपञ्चकमेव च ॥
ओषध्यानयवैयग्र्यादवहारो बभूव ह ॥६८॥
अष्टम्यां रावणो मायामैथिलीं हतवान्कुधीः॥
शोकावेगात्तदा रामश्चक्रे सैन्यावधारणम् ॥६९॥
ततस्त्रयोदशीं यावद्दिनैः पंचभिरिंद्रजित् ॥
लक्ष्मणेन हतो युद्धे विख्यातबलपौरुषः ॥७०॥
चतुर्द्दश्यां दशग्रीवो दीक्षामापावहारतः ॥
अमावास्यादिने प्रागाद्युद्धाय दशकंधरः ॥७१॥
चैत्रशुक्लप्रतिपदः पंचमीदिनपंचके ॥
रावणो युध्यमानो ऽभूत्प्रचुरो रक्षसां वधः ॥७२॥
चैत्रशुक्लाष्टमीं यावत्स्यंदनाश्वादिसूदनम् ॥
चैत्रशुक्लनवम्यां तु सौमित्रेः शक्तिभेदने ॥७३॥
कोपाविष्टेन रामेण द्रावितो दशकंधरः ॥
विभीषणोपदेशेन हनुमद्युद्धमेव च ॥७४॥
द्रोणाद्रेरोषधीं नेतुं लक्ष्मणार्थमुपागतः ॥
विशल्यां तु समादाय लक्ष्मणं तामपाययत् ॥७५॥
दशम्यामवहारोऽभूद्रात्रौ युद्धं तु रक्षसाम् ॥
एकादश्यां तु रामाय रथो मातलिसारथिः ॥७६॥
प्राप्तो युद्धाय द्वादश्यां यावत्कृष्णां चतुर्दशीम् ॥
अष्टादशदिने रामो रावणं द्वैरथेऽवधीत् ॥७७॥
संस्कारा रावणादीनाममावा स्यादिनेऽभवन् ॥
संग्रामे तुमुले जाते रामो जयमवाप्तवान् ॥७८॥
माघशुक्लद्वितीयादिचैत्रकृष्णचतुर्द्दशीम् ॥
सप्ताशीतिदिनान्येवं मध्ये पंवदशा हकम् ॥७९॥
युद्धावहारः संग्रामो द्वासप्ततिदिनान्यभूत् ॥
वैशाखादि तिथौ राम उवास रणभूमिषु ॥
अभिषिक्तो द्वितीयायां लंकाराज्ये विभी षणः ॥८०॥
सीताशुद्धिस्तृतीयायां देवेभ्यो वरलंभनम् ॥
दशरथस्यागमनं तत्र चैवानुमोदनम् ॥८१॥
हत्वा त्वरेण लंकेशं लक्ष्मणस्याग्रजो विभुः॥
गृहीत्वा जानकीं पुण्यां दुःखितां राक्षसेन तु ॥८२॥
आदाय परया प्रीत्या जानकीं स न्यवर्तत ॥
वैशाखस्य चतुर्थ्यां तु रामः पुष्पकमा श्रितः ॥८३॥
विहायसा निवृत्तस्तु भूयोऽयोध्यां पुरीं प्रति ॥
पूर्णे चतुर्दशे वर्षे पंचम्यां माधवस्य च ॥८४॥
भारद्वाजाश्रमे रामः सगणः समु पाविशत् ॥
नंदिग्रामे तु षष्ठ्यां स पुष्पकेण समागतः ॥८५॥
सप्तम्यामभिषिक्तोऽसौ भूयोऽयोध्यायां रघूद्वहः ॥
दशाहाधिकमासांश्च चतुर्दश हि मैथिली ॥८५॥
उवास रामरहिता रावणस्य निवेशने ॥
द्वाचत्वारिंशके वर्षे रामो राज्यमकारयत् ॥८७॥
सीतायास्तु त्रयस्त्रिंशद्वर्षाणि तु तदा भवन् ॥
स चतुर्दशवर्षांते प्रविष्टः स्वां पुरीं प्रभुः ॥८८॥
अयोध्यां नाम मुदितो रामो रावणदर्पहा ॥
भ्रातृभिः सहितस्तत्र रामो राज्यमकार यत् ॥८९॥
दशवर्षसहस्राणि दशवर्षशतानि च ॥
रामो राज्यं पालयित्वा जगाम त्रिदिवालयम् ॥९०॥
रामराज्ये तदा लोका हर्षनिर्भरमा नसाः ॥
बभूवुर्धनधान्याढ्याः पुत्रपौत्रयुता नराः ॥९१॥
कामवर्षी च पर्जन्यः सस्यानि गुणवंति च ॥
गावस्तु घटदोहिन्यः पादपाश्च सदा फलाः ॥९२॥
नाधयो व्याधयश्चैव रामराज्ये नराधिप ॥
नार्यः पतिव्रताश्चासन्पितृभक्तिपरा नराः ॥९३॥
द्विजा वेदपरा नित्यं क्षत्रिया द्विज सेविनः ॥
कुर्वते वैश्यवर्णाश्च भक्तिं द्विजगवां सदा ॥९४॥
न योनिसंकरश्चासीत्तत्र नाचारसंकरः ॥
न वंध्या दुर्भगा नारी काकवंध्या मृत प्रजा ॥९५॥
विधवा नैव काप्यासीत्सभर्तृका न लप्यते ॥
नावज्ञां कुर्वते केपि मातापित्रोर्गुरोस्तथा ॥९६॥
न च वाक्यं हि वृद्धानामुल्लं घयति पुण्यकृत् ॥
न भूमिहरणं तत्र परनारीपराङ्मुखाः ॥९७॥
नापवादपरो लोको न दरिद्रो न रोगभाक् ॥
न स्तेयो द्यूतकारी च मैरेयी पापिनो नहि ॥९८॥
न हेमहारी ब्रह्मघ्नो न चैव गुरुतल्पगः ॥
न स्त्रीघ्नो न च बालघ्नो न चैवानृतभाषणः ॥९९॥
न वृत्तिलोपकश्चासीत्कूट साक्षी न चैव हि ॥
न शठो न कृतघ्नश्च मलिनो नैव दृश्यते ॥१००॥
सदा सर्वत्र पूज्यंते ब्राह्मणा वेदपारगाः ॥
नावैष्णवोऽव्रती राजन्राम राज्येऽतिविश्रुते ॥१०१॥
राज्यं प्रकुर्वतस्तस्य पुरोधा वदतां वरः ॥
वसिष्ठो मुनिभिः सार्द्धं कृत्वा तीर्थान्यनेकशः ॥२॥
आजगाम ब्रह्मपुत्रो महाभागस्तपोनिधिः ॥
रामस्तं पूजयामास मुनिभिः सहितं गुरुम् ॥३॥
अभ्युत्थानार्घपाद्यैश्च मधुपर्कादिपूजया ॥
प्रपच्छ कुशलं रामं वसिष्ठो मुनिपुंगवः ॥४॥
राज्ये चाश्वे गजे कोशे देशे सद्भ्रातृभृत्ययोः ॥
कुशलं वर्त्तते राम इति पृष्टे मुनेस्तदा ॥५॥
॥ राम उवाच ॥
सर्वत्र कुशलं मेऽद्य प्रसादाद्भवतः सदा ॥
पप्रच्छ कुशलं रामो वसिष्ठं मुनिपुंगवम् ॥६॥
सर्वतः कुशली त्वं हि भार्यापुत्रसमन्वितः ॥
स सर्वं कथयामास यथा तीर्थान्यशेषतः ॥७॥
सेवितानि धरापृष्ठे क्षेत्राण्यायतनानि च ॥
रामाय कथयामास सर्वत्र कुशलं तदा ॥८॥
ततः स विस्मयाविष्टो रामो राजीवलोचनः ॥
पप्रच्छ तीर्थमाहात्म्यं यत्तीर्थेषूत्तमोत्तमम् ॥१०९॥
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां तृतीये ब्रह्मखण्डे पूर्वभागे धर्मारण्यमाहात्म्ये रामचरित्रवर्णनंनाम त्रिंशोऽध्यायः ॥३०॥